Als iemand onbereikbaar is..

Zelf heb ik een eetstoornis gehad. In deze periode woonde ik nog thuis, samen met mijn broertje, vader en moeder. Ik was mijzelf op dat moment niet van bewust wat een invloed mijn eetstoornis uitoefende op mijn gezin en hoe zwaar dit voor mijn gezinsleden was. Zij zagen mij afvallen en steeds meer verdwijnen en er was niks wat ze konden doen. Ik kon pas geholpen worden als ik daar zelf voor open stond. En dat kostte tijd.

Een aantal zaken waar mijn gezinsleden maar mee te dealen hadden waren:

  1.  Het eten op vaste tijden
  2.  Geen commentaar op eten of hoeveelheden geven
  3.  Ruzies en paniek aan tafel
  4.  Een kind wat met zichtbare angst haar eten ”eet”
  5.  Dwanghandelingen rondom eten
  6.  Alles moest gepland worden, niet meer ”zomaar” uit eten
  7.  Onbegrip, waarom doet ze haarzelf dit aan?
  8. Onmacht, je kunt haar niet bereiken, niet helpen
  9. Dwang helpt niet, kwaad worden helpt niet, smeken helpt niet
  10. Angst dat je zelf, in de opvoeding, iets verkeerd gedaan hebt

Ik weet niet heel veel meer van wat er in die tijd is gebeurd. Soms halen mijn ouders verhalen op en dan heb ik geen flauw idee wanneer en hoe dat gebeurd is. Wel weet ik dat er veel ruzie (rondom eten) was. Wat spanningen met zich meebracht voor iedereen. Mijn vader ging ook regelmatig ”klussen” in mijn broertje zijn studentenkamer. Gewoon om even weg te zijn, niet geconfronteerd te worden met het tere zieltje op de bank, wat eens zijn stoere dochter was. Mijn moeder probeerde alles. Mijn tussendoortjes mee-eten, begrip tonen, hard zijn, kwaad worden, lichte dwang. Niks werkte, niks hield aan.

Daar sta je dan.. machteloos als ouder, broer, zus, man, vrouw, vriend, vriendin..

Wat in deze situatie ontzettend belangrijk is, is dat je het contact met de rest van het gezin niet verliest. Neem tijd voor jullie. Ga eens met de rest van het gezin iets leuks doen, of eens in je eentje, als je daar behoefte aan hebt. Eén gezinslid is ziek maar daar hoeft niet een heel gezin aan kapot te gaan. Als je niet goed voor jezelf zorgt, hoe kun je dan voor je geliefde klaar staan?

Stel je grenzen! Mensen met een eetstoornis kunnen vaak alleen aan eten denken, alleen over eten praten en steeds weer dezelfde vragen stellen of gesprekken voeren. Dit is een fysiologische reactie. Het lichaam komt voedingsstoffen tekort dus gaat in de ”voedsel-stand”, Toch is het goed om op een gegeven moment uit te spreken dat je het niet altijd over dezelfde onderwerpen wilt hebben. Geef bijvoorbeeld aan dat er 10 a 15 minuten gesproken wordt over voedsel, dan gaan jullie iets anders doen.

Je bent geen psycholoog. Tuurlijk kan en wil je luisteren naar je gezinslid. Maar je bent geen psycholoog. Dus stel ook hierin je grenzen.

Zoek zelf hulp als het teveel word. Bij een psycholoog, de huisarts, de instelling waar het gezinslid verblijft. Zij kunnen je voorzien van meer informatie of jullie kunnen samen kijken wat er nodig is.

Blijf praten met elkaar. Als gezin. Maar praat ook met vrienden, familie. Lucht je hart en deel je zorgen. Het is soms gewoon fijn om even je verhaal kwijt te kunnen. En soms geven andere mensen weer heel andere inzichten.

En leg de schuld vooral niet bij jezelf!

Heb je nog vragen of wil je informatie of tips? Schroom niet en stuur een email naar; findyourflow@outlook.com

X Miez

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *