Blog Carolien: Soul Collage Kaarten

Carolien is een meisje wat ik coach. Ze vind het leuk om af en toe blogs te schrijven over wat haar bezighoudt. Haar eerste blog gaat over Soul Collage Kaarten, iets wat haar inzicht biedt in haar gevoelens en gedachtes!

Ik denk dat het voor iedereen met een eetstoornis zeer herkenbaar is als ik schrijf dat het iedere dag een strijd is die je moet aangaan, ongeacht welke eetstoornis je hebt. ‘Wat wel/wat niet’, ‘te veel/te weinig’, ‘goed/slecht’,… Dit zijn dingen die dagelijks in mijn hoofd omgaan. Ikzelf heb al een aantal jaar een eetstoornis, namelijk anorexia. Al zes jaar bepaalt dit mijn leven en staat hierin ook centraal. Verschrikkelijk vind ik dat.

Hiervoor heb ik ook al enkele opnames gehad. Wat me nu wel duidelijk is geworden, is dat dit niets voor mij is. Voornamelijk de groepstherapieën niet. Natuurlijk is er herkenning maar toch kon ik er niet praten over mijn gevoelens en gedachtes.

Momenteel ben ik in ambulante behandeling. Dit houdt in een dietiste, een psychologe en een creatieve therapeute. Doordat dit individueel gericht is hoop ik om eindelijk mijn eetstoornis los te kunnen laten, weer een ‘normaal’ leven te kunnen gaan opbouwen, weer kunnen genieten en vooral de persoon worden die ik voorheen was.

Tijdens de creatieve therapie heb ik kennis leren maken met Soul collage kaarten. Een manier om bepaalde gevoelens en gedachtes te kunnen uiten soms zelfs emoties waarvan je niet eens weet dat ze er op dat moment zijn. Je kan deze kaarten maken met een bepaald thema maar ook zonder thema, door het zonder thema te doen heeft het bij mij vaak wel meer effect doordat er dan bepaalde dingen naar boven komen die ik niet had verwacht. Het is belangrijk dat je op zoek gaat naar plaatjes in tijdschriften die voor jou op dat moment belangrijk zijn, die je aanspreken. Hiervan maak je dan een kaart. Voor mij is dit echt een hulpmiddel om met gevoelens en gedachtes om te gaan, om deze te uiten.

Dus als ook jij hier moeilijkheden mee hebt, dan is dit zeker een aanrader om eens te proberen !

Groetjes Carolien

 

Meer weten over de kaarten?

SoulCollage® in Nederland

Social Media en een eetstoornis

Ik hou de ‘’trends’’ rondom eetstoornissen steeds goed in de gaten. Dit doe ik omdat ik wil weten wat er onder jullie speelt. Dan kan ik daar met mijn blogs weer op inspelen. Steeds vaker zie ik dat er selfies geplaatst worden. Soms van een heel lichaam, soms alleen een lichaam. Of een gezicht met een sondevoeding-slang in beeld. Er staan teksten bij als ,,Ik voel me zo dik, ik ben zóveel aangekomen’’ of ,,Ik lig in het ziekenhuis, aan de sondevoeding!’’.. Dit vind ik persoonlijk nogal schokkend.

Vraagtekens

Ik vraag mij dan ook af, waarom deze foto’s geplaatst worden. Is het een soort statussymbool als je uitstekende botten en vel over been in beeld brengt? Of als je aan de sondevoeding moet en artsen om het halfuur komen om je hartslag te checken omdat deze levensgevaarlijk laag is? Moet je dit soort foto’s plaatsen om aan anderen te laten zien hoe dun je bent of wil je horen/de bevestiging krijgen dat je nog ontzettend dun bent? Komen deze foto’s vanuit jezelf of vanuit je eetstoornis? Zoveel vragen waar alleen jullie het antwoord op weten.

Gevaarlijk

Persoonlijk denk ik dat je ontzettend moet oppassen met het plaatsen van deze foto’s. Het kan ontzettend triggerend zijn voor je volgers. Het is voor mensen die een eetstoornis hebben vaak al ontzettend moeilijk om te blijven vechten en hun motivatie vast te houden. Of als ze al op gewicht zijn hun lichaam te accepteren en te blijven vechten. Om dan dit soort foto’s voorbij te zien komen met een meisje wat zo dun is en haarzelf nog dik voelt, kan ontzettend demotiverend werken. Tuurlijk mag je het wel laten weten en om hulp en steun vragen als je het moeilijk hebt. Maar kun je er dan niet beter een ander plaatje bij plaatsen? Anders is het eigenlijk een soort thinspo 2.0 .. pro ana maar dan sociaal geaccepteerd want je bent toch bezig met je herstel.. En misschien even twee keer nadenken over hoe je iets verwoord voordat je het online zet. In therapie zeggen dat je, je dik voelt is anders dan het online zetten. Als je (groeps-)therapie hebt zitten er hulpverleners bij die alles in de gaten houden. Die een gesprek hierover kunnen begeleiden. Mensen die dit soort berichten of foto’s thuis lezen hebben er geen professionele hulp naast zitten, dus er is niemand die het kan relativeren of begeleiden.

Volgen of ontvolgen?

Vaaak is de band die jullie met elkaar hebben ontzettend hecht. En jullie kúnnen veel steun aan elkaar hebben. Toch denk ik dat je bij jezelf goed moet nagaan of je, als je mensen volgt die dit soort berichten posten, hier steun aan hebt of dat het je juist triggered. Spreek elkaar er ook op aan. En denk aan je toekomst. Wil je dat een toekomstige werkgever dit soort foto’s van jou online ziet staan? Alles op internet is openbaar. Oók op een afgeschermd profiel. Hou dit dus wel in gedachte voordat je iets op internet zet.

Afsluiting

Ik heb zelf ook weleens foto’s online gezet van mijzelf toen ik nog ziek was. Ik ga hier voortaan ook voorzichtiger mee zijn. Ik hoef niet te bewijzen dat ik een eetstoornis gehad heb, dus weet wat jullie meemaken door middel van foto’s toch? Ik ga ervanuit dat mensen mij op mijn woord geloven en ik hoop dat jullie dit voortaan ook doen. Maak leuke foto’s van jezelf (ongeacht hoe je eruit ziet) maar ga bij jezelf na wat de reden is dat je de foto plaatst? Is het echt een leuke foto of wil je graag reacties op je lichaam of de bevestiging van anderen?

Wil je reageren, heb je vragen of wil je tips? Reageer dan in de reacties hieronder of stuur een mailtje naar; findyourflow@outlook.com

X Miez

eetdagboek 10-03-2017

Lieve flowers,

Ik heb jullie een eetdagboek beloofd maar omdat ik afgelopen weekend van vrijdag t/m zondag avonddienst had, vanmorgen een tilcursus (Pfoe, ben uitgeput!) en morgen een dag school krijgen jullie hem vandaag! Moet af en toe natuurlijk ook tijd vrijmaken om mijn kleine jongen te knuffelen!

Hier komt ‘ie dan:

ong. 10.00 uur

Vrijdagochtend heb ik geprobeerd een beetje uit te slapen. Toen Tommy z’n fles gehad had en ik hem op bed gelegd had heb ik zelf even ontbeten. Dit is wat ik vaak eet ’s ochtends. Ik vind het lekker en als ik om 7 uur moet beginnen op een werkdag is het zo gemaakt! Hoef er niet teveel bij na te denken om half 6 ‘smorgens haha. Cruesli met yoghurt en honing! 

Hier drink ik meestal een zwarte koffie bij want die heb ik wel nodig om een beetje wakker te worden!

Daarna ben ik wat in het huishouden gaan doen. Wat wasjes gedraaid en opgehangen, gestofzuigd en gedweild.

ong. 13.00 uur

Ik had ontzettend trek in kibbeling dus Leon en ik zijn ‘s middags met Tommy gaan wandelen en hebben bij de visboer lekker kibbeling gehaald! Dit at ik met remouladesaus en dronk ik een glas water bij.

Om 15.30 uur moest ik gaan werken! Tussendoor op mijn werk eet ik nog weleens wat van die Napoleon citroen snoepjes, ik heb er denk ik 3 gegeten.

ong. 18.30 uur

Als ik avonddienst heb dan eet ik met mijn collega’s op het werk! Ik had 2 bruine pistoletjes meegenomen en heb hier kruidenkaas en zalm op gedaan. Ik ben vergeten een foto te maken dus dan maar via internet gezocht! En ik dronk een flesje vitamine water. 

ong. 24.00 uur

 Als ik thuiskom na een avonddienst ga ik altijd eerst even douchen. Als ik dan beneden kom dan drink ik sowieso altijd nog iets en meestal eet ik ook nog wel wat soms is dat wat chips of nootjes, een schaaltje yoghurt/vla of fruit. Vandaag was dat een banaan en ik dronk later nog een Jillz appelcider met mijn man en de logé die er was afgelopen weekend. Daarna ben ik lekker mijn bed in gedoken!

Ik hoop dat dit jullie een beetje motiveert om goed voor jezelf te zorgen!

Heb je vragen, opmerkingen of wil je een verzoek doen voor een blogonderwerp? Mail dan naar: findyourflow@outlook.com

X Miez

Als iemand onbereikbaar is..

Zelf heb ik een eetstoornis gehad. In deze periode woonde ik nog thuis, samen met mijn broertje, vader en moeder. Ik was mijzelf op dat moment niet van bewust wat een invloed mijn eetstoornis uitoefende op mijn gezin en hoe zwaar dit voor mijn gezinsleden was. Zij zagen mij afvallen en steeds meer verdwijnen en er was niks wat ze konden doen. Ik kon pas geholpen worden als ik daar zelf voor open stond. En dat kostte tijd.

Een aantal zaken waar mijn gezinsleden maar mee te dealen hadden waren:

  1.  Het eten op vaste tijden
  2.  Geen commentaar op eten of hoeveelheden geven
  3.  Ruzies en paniek aan tafel
  4.  Een kind wat met zichtbare angst haar eten ”eet”
  5.  Dwanghandelingen rondom eten
  6.  Alles moest gepland worden, niet meer ”zomaar” uit eten
  7.  Onbegrip, waarom doet ze haarzelf dit aan?
  8. Onmacht, je kunt haar niet bereiken, niet helpen
  9. Dwang helpt niet, kwaad worden helpt niet, smeken helpt niet
  10. Angst dat je zelf, in de opvoeding, iets verkeerd gedaan hebt

Ik weet niet heel veel meer van wat er in die tijd is gebeurd. Soms halen mijn ouders verhalen op en dan heb ik geen flauw idee wanneer en hoe dat gebeurd is. Wel weet ik dat er veel ruzie (rondom eten) was. Wat spanningen met zich meebracht voor iedereen. Mijn vader ging ook regelmatig ”klussen” in mijn broertje zijn studentenkamer. Gewoon om even weg te zijn, niet geconfronteerd te worden met het tere zieltje op de bank, wat eens zijn stoere dochter was. Mijn moeder probeerde alles. Mijn tussendoortjes mee-eten, begrip tonen, hard zijn, kwaad worden, lichte dwang. Niks werkte, niks hield aan.

Daar sta je dan.. machteloos als ouder, broer, zus, man, vrouw, vriend, vriendin..

Wat in deze situatie ontzettend belangrijk is, is dat je het contact met de rest van het gezin niet verliest. Neem tijd voor jullie. Ga eens met de rest van het gezin iets leuks doen, of eens in je eentje, als je daar behoefte aan hebt. Eén gezinslid is ziek maar daar hoeft niet een heel gezin aan kapot te gaan. Als je niet goed voor jezelf zorgt, hoe kun je dan voor je geliefde klaar staan?

Stel je grenzen! Mensen met een eetstoornis kunnen vaak alleen aan eten denken, alleen over eten praten en steeds weer dezelfde vragen stellen of gesprekken voeren. Dit is een fysiologische reactie. Het lichaam komt voedingsstoffen tekort dus gaat in de ”voedsel-stand”, Toch is het goed om op een gegeven moment uit te spreken dat je het niet altijd over dezelfde onderwerpen wilt hebben. Geef bijvoorbeeld aan dat er 10 a 15 minuten gesproken wordt over voedsel, dan gaan jullie iets anders doen.

Je bent geen psycholoog. Tuurlijk kan en wil je luisteren naar je gezinslid. Maar je bent geen psycholoog. Dus stel ook hierin je grenzen.

Zoek zelf hulp als het teveel word. Bij een psycholoog, de huisarts, de instelling waar het gezinslid verblijft. Zij kunnen je voorzien van meer informatie of jullie kunnen samen kijken wat er nodig is.

Blijf praten met elkaar. Als gezin. Maar praat ook met vrienden, familie. Lucht je hart en deel je zorgen. Het is soms gewoon fijn om even je verhaal kwijt te kunnen. En soms geven andere mensen weer heel andere inzichten.

En leg de schuld vooral niet bij jezelf!

Heb je nog vragen of wil je informatie of tips? Schroom niet en stuur een email naar; findyourflow@outlook.com

X Miez

 

,,Help, ik raak mijn motivatie kwijt!”

Genezen van een eetstoornis kan een hele lange weg zijn. Zeker voor je gevoel. Je hebt genoeg om voor te leven en om voor door te zetten. Tóch is het soms lastig om je motivatie vast te houden en te zorgen dat je stapje voor stapje door durft te lopen op de weg naar genezing. Hoe blijf je op dat pad en hoe zorg je ervoor dat je, je motivatie kan vasthouden? Juist op de moeilijke momenten.

Als je een eetstoornis hebt, moet je begrijpen dat je de eetstoornis gebruikt als ”copingsmechanisme” om dingen waar je mee zit of die je moeilijk vind, naar de achtergrond te verplaatsen. Dus als iets lastig word, mis gaat of niet lekker loopt, is het makkelijk om terug te grijpen naar datgene wat je gewend bent. De eetstoornis dus. Hoe kun je nou zorgen dat je motivatie de overhand houdt en je praat over je gevoelens en zorgen in plaats van hulp te zoeken on datgene waar je juist vanaf wilt. Ik zal een aantal tips schrijven waar je misschien iets aan hebt op die moeilijke momenten.

1. Stel haalbare doelen

Het is onmogelijk om een doel als genezen binnen een week te bereiken. Toch kan dit als hoofddoel dienen. Je kunt er subdoelen aan vooraf laten gaan. Bijvoorbeeld: Mijn eetlijst vasthouden. Als je het moeilijk vind om deze aan te houden. Of als je al wat verder bent; In het weekend mijn eigen tussendoortjes kiezen. Wees hierbij heel eerlijk naar jezelf en kijk wat jíj aan kunt. Kijk niet naar een ander. Steeds als je een subdoel behaald ben je dichter bij je grote doel. Zo hou je de motivatie makkelijker vast en kun je proberen trots te zijn dat je een doel behaald hebt!

2. Schrijf of typ een lijstje met dingen die je kunt doen zonder eetstoornis

Waarom wil jij genezen van een eetstoornis? Ik kan honderden dingen bedenken die een reden kunnen zijn. Toch heeft iedereen zelf persoonlijke redenen om te willen genezen. De één wil een studie gaan volgen, op kamers kunnen. De ander wil moeder worden of weer lekker kunnen sporten zonder vervelende gedachtes of dwangen. Kijk voor jezelf wat jij belangrijk vind, schrijf dit op of print dit uit en hang het op een plek waar je veel komt. Als je een moeilijke periode of moeilijk moment hebt, lees ze dan nog eens door!

3. Ik weet niet waarom ik mijn motivatie kwijt raak

Als je niet weet waarom je soms je motivatie kwijt raakt, hou dan een ”dagboekje” bij. Hier schrijf je per dag in hoe je dag ging en wat je gedaan hebt. Dat hoeft niet lang te zijn, al zijn het maar een paar zinnen. Zoals: Mijn dag ging goed vandaag, ik kon tijdens therapie goed over mijn gevoelens praten. Motivatie ging goed! Of; Vandaag ging niet zo lekker. lk heb mijn tussendoortje overgeslagen. Ik was de rest van de dag van de leg. Motivatie ging vandaag niet zo goed, Op die manier krijg je inzage in wat ervoor zorgt dat jij je motivatie kwijtraakt en kun je daarover praten met je behandelaar(s) of iemand anders die je vertrouwd. En kun je er de volgende keer rekening mee houden.

4. Blijf bij jezelf

Vergelijken met anderen was voor mij persoonlijk wel een dingetje. Ik kon kijken naar iedereen op straat en denken; ,,ooh die heeft mooi haar. Ik heb pluishaar”. Of; ,,Zij heeft mooie dunnen benen, dat wil ik ook.” Maar ik kon ook erg jaloers zijn op mensen die al verder waren in het herstelproces. Ik wilde dat ook. Daardoor ging ik soms te snel en dat werkte mij alleen maar tegen. Ik nam stappen waar ik nog niet aan toe was. Daarom is het belangrijk dat je bij jezelf en je eigen tempo blijft. De ene is wat sneller met variëren met eten, terwijl de ander al weer sneller kan gaan sporten. Hou je vast aan je persoonlijke doelen en laat je niet ontmoedigen als iemand iets sneller kan! Sneller is niet altijd beter.

Heb je vragen, verzoekjes voor een blog, tips of wil je gewoon iets kwijt? Ik vind het altijd leuk om reacties te krijgen! Je kunt mailen naar: findyourflow@outlook.com of reageer in de reacties hieronder!

Volg je me al op instagram? Blijf op de hoogte van nieuwe blogs en krijg een kijkje in mijn leven! klik hier

X Miez

Calorieën tellen!

Trigger alert!

Dit bericht bevat foto’s en tekst die voor sommigen triggerend kunnen werken! Wees eerlijk tegen jezelf en als je nog niet klaar bent om dit te lezen of erdoor getriggerd word, sla deze blog dan over! Het is juist sterk als je voor jezelf een grens durft te stellen! Voor vragen of tips kun je mij altijd mailen op: findyourflow@outlook.com

 

Calorieën tellen

Mijn eetstoornis begon, zoals bij veel mensen met een eetstoornis, onschuldig. Ik wilde wat gezonder eten en wat meer bewegen. Ik ontdekte calorieën. Iets wat mij eerst nooit geïnteresseerd had, ik hield mij hier niet mee bezig. Toch ging deze manier van energie meten een cruciale rol spelen in mijn leven de komende periode. En ik was mij nog nergens van bewust.

Ik had ergens op internet gelezen wat calorieën waren, hoe ze gemeten werden en ik had er nog allemaal andere zaken over opgezocht, die ik helemaal niet had moeten lezen. Ik had een app gedownload en hield álles wat ik at bij. Hele dagen was ik bezig met die app, voedingswaarde opzoeken op internet en lijstjes maken met wat ik wel en niet mocht eten van mijn eetstoornis. Ik leefde in mijn telefoon en vergat alles en iedereen om mij heen.

Zo zat ik hele dagen op mijn telefoon, met een lijstje.

Toen ik op een gegeven moment twee weken op vakantie ging naar Frankrijk met mijn toenmalige vriend, was het hek helemaal van de dam. Ik was in een vreemd land, kende niet al het eten en had geen weegschaaltje bij dus ik kon mijn eten niet wegen. Ik at steeds minder, steeds magerder en bewoog zoveel als ik kon. Ik heb werkelijk waar nog nooit zo’n, sorry, KLOTE vakantie gehad. Ik heb nérgens van genoten.

Ik hou van wandelen, uit eten gaan, een wijntje drinken, maar mijn eetstoornis liet mij nérgens van genieten. Dat mocht niet. Ik mocht niet gelukkig zijn of genieten van mijn vrije weken. Alles waar ik van hield, liet ik mij afnemen! Als we gingen wandelen moest ik precies bijhouden hoe ver we gewandeld hadden, in welk tempo en wat ik verbrand had aan calorieën. En lekker eten of een wijntje drinken was helemaal uit den boze!

Dit was afgelopen zondag, lekker wandelen over het strand in Vlissingen!

Tegenwoordig is dat gelukkig niet meer. Als ik nu weekend heb, op vakantie ga of met mijn gezin een stukje ga wandelen kan ik hier volledig van genieten! Als ik zin heb om lekker een luier-dag te houden en met netflix een hele dag op de bank door te brengen, denk ik daar geen tweede keer over na. Als ik uit eten ga, kan ik kiezen wat ik lekker vind en een wijntje op z’n tijd gaat er ook weer in!

 

Ik tel geen calorieën meer en ze hebben voor mij nu geen verkeerde waarde meer. Je hebt ze nodig, iedereen heeft ze nodig. Om in leven te blijven! Én omdat ze best lekker kunnen zijn! J

Vragen, aanvullingen of tips? Plaats ze in de reacties hieronder of mail naar: findyourflow@outlook.com

X Miez

Help! Feestdagen!

Lieve flowers,

Toen ik nog een eetstoornis had vond ik de feestdagen best lastig. Ook weet ik van groepsgenootjes en via fora dat ik niet de enige was die daar moeite mee had. Als je een eetstoornis hebt kan eten, al dan niet in het bijzijn van anderen, heel lastig zijn. Ook de gezelligheid vond ik lastig. Ik mocht het van mijzelf niet te leuk hebben en mocht niet ontspannen of ergens van genieten. 

Gelukkig kijk ik tegenwoordig ontzettend uit naar de feestdagen! Ik kan niet wachten tot Sinterklaas met boot, Pieten (en nutteloze discussie) weer vertrokken is naar Spanje en ik zie mijzelf dan ook op 6 december de Kerstboom opzetten. Leon wilt persé wachten tot de Sint jarig geweest is en dat vind ik al lang duren!

grumpy-cat-kerst

Maar even terug naar de moeilijkheden die ik ondervond gedurende die rotperiode. Ik was weken van tevoren al bezig, in therapie en voor mijzelf met de feestdagen. En niet op een positieve manier. Ik ging van tevoren al veel meer bewegen om (heel nutteloos!) ”extra” te verbranden, was al bezig met wat we gingen eten en bij wie ik allemaal moest eten. Het was een verschrikking en ik kon dus helemaal niet genieten van de gezelligheid, het lekkere eten, de kaarsjes op tafel en de leuke cadeautjes met Kerst.

kerstboom-miez

Om jullie een hart onder de riem te steken en (ik hoop) een beetje makkelijker door die dagen te leiden heb ik een aantal tips opgesteld!

  • Praat over de dingen die je moeilijk vind of schrijf het van je af. Als je in je hoofd blijft zitten met alle gedachtes en angsten die je hebt, worden ze alleen maar groter. Maar blijf ze ook niet tot in den treure herhalen. Probeer het wel los te laten als je ze uitgesproken en gerelativeerd hebt.
  • Leg eens extra de focus op de gezelligheid. Genieten kun je oefenen. Weet je nog wat je voor je eetstoornis leuk vond aan de feestdagen? Gezellig spelletjes doen met je familie, de Kerstboom optuigen, Kerstkaarten schrijven? Leg daar dan EXTRA de focus op. Soms moet je genieten even overdrijven en oefenen, dan word het je vanzelf eigen en gaat het meer automatisch.
  • Post niet alles op Instagram of andere social media. Dit kan natuurlijk ontzettend helpend zijn maar ik weet van mijzelf nog dat ik die media ontzettend misbruikte. Ik checkte alles. En als iemand wat minder at als mij of dunner was, dan trok ik dat mijzelf zo extreem aan! Als je toch persé iets wilt posten, probeer dan eens iets anders als je eten vast te leggen. Wat is voor jou bijv. iets wat typisch bij Kerst hoort?
  • Zoek op de dagen zelf afleiding. Ga lekker naar een Kerstmarkt. Je hoeft daar heus niet iets te eten als je daar nog niet aan toe bent. Hoewel dat natuurlijk wel ontzettend lekker is! En een glaasje glühwein gaat er bij mij altijd wel in 🙂 Of met een dekentje op de bank films kijken of een leuke serie!
  • Sta jezelf iets toe. Van een paar dagen meer of anders eten ga je echt geen kilo’s aankomen! Na de feestdagen pak je gewoon je normale eetpatroon weer op en dan is er niks aan de hand!

miez-oliebol

Sta jezelf toe om te genieten. Het is maar een paar dagen in het jaar! Kerst draait niet alleen om eten en/of niet eten. Hoe vaak heeft je eetstoornis je feestdagen al om zeep geholpen? Het is een keer klaar, je moet een keer de knoop doorhakken! Ik hoop dat jullie wat hebben aan de tips, heb je zelf nog aanvullingen of tips? Zet de dan in de reacties hieronder!

X Miez

,,Lief Lijf”

Lief lijf,

Wat heb ik je aangedaan. Ik heb je lang verwaarloosd, uitgehongerd, vervloekt en gehaat. Ik was blind voor alles wat je voor mij doet. Wilde niet zien dat jij mij in leven hield.

Ik durfde niet in de spiegel te kijken, bang dat ik was aangekomen. Bang dat er een ”rolletje” bij zou zitten, dat je die 0.5 kg marge die ik per week moest aankomen direct in het spiegelbeeld op mn buik of heupen zou zien zitten. Lang heb ik alleen in mijn hoofd geleefd, als gevangene van mijn eigen regeltjes en onzekerheden, Als ik je al een blik waardig gunde was dat alleen maar om even in mijn buik, onderkin of bovenarmen te knijpen. Te voelen aan het ”vet”, hetgeen ik zo verafschuwde. Of om mijn benen en billen te bekijken, of die niet te dik waren voor mijn nieuwe broek..

img-20161103-wa0000

Later pas, kreeg ik iets meer waardering voor je. Je gaf me de kracht om te kunnen sporten, mits ik goed voor je zorgde. Om lief te hebben, iets waar ik zo lang bang voor geweest ben. Ik kon je gebruiken om mensen waar ik van hou te knuffelen, te troosten of om lekker door de natuur te wandelen. Ik kon weer werken, was niet meer afhankelijk van een ziektewetuitkering, wat ik trouwens ook verschrikkelijk vond.

Maar het toppunt van mijn waardering voor je kwam 2 weken terug. Het besef van wat jij voor mij hebt kunnen doen. Zonder jou was het mij nooit gelukt. Wat was ik ergens bang, dat ik het dikker worden van mijn buik niet aan kon, Dat ik terug zou vallen in oude en afgesloten gewoontes. Dat ik het niet zou kunnen verkroppen dat ik mijn gewone broeken niet meer zou passen. Maar dat alles is niet aan de orde geweest. De afgelopen 9 maanden heb ik als een wonder ervaren.

20161122_111700

Uit het niets heb jij mijn leven zo verrijkt. Ik heb er nooit van kunnen dromen. Het had zomaar gekund dat ik mijn glazen had ingegooid, dat mijn wens nooit zou kunnen uitkomen, JUIST omdat ik je zolang verwaarloosd had. Misschien was ik wel onvruchtbaar. Maar jij hebt mij een nieuwe kans gegeven. Wat was ik gelukkig toen ik 2 streepjes op de test zag staan, Ik was zwanger. Wij waren zwanger.

img-20161124-wa0012

 

Mijn buik groeide met de week, met de maand. Ik hield vocht vast, moest grotere kleding kopen. Heb mijn broek de afgelopen 9 maanden voor meer mensen uit moeten trekken dan in de rest van mijn leven. En dit allemaal zonder schaamte voor jou, lief lijf. Want ik wist dat jij zorgde voor mijn kleintje. Het wondertje wat in jou groeide. Wat jij 9 maanden beschermd hebt en voorbereid hebt voor een leven buiten mijn buik. Ik straalde in mijn grotere shirts en zwangerschapsbroeken. Ook mijn benen en enkels nam ik voor lief. Het maakte mij niet meer onzeker.

Toen je 38 weken voor mijn Tommy gezorgd had, was hij er klaar voor. De kracht die ik tijdens de bevalling voelde, de manier waarop we samen door de weeen kwamen, lief lijf, onvoorstelbaar. Zonder al teveel kleerscheuren of pijnstilling en vol vertrouwen in jou, hebben we samen mijn kleine grootste wens op de wereld gezet..

 

IK hoop dat je hem, samen met mij, nog lang wilt beschermen, voeden en liefhebben. Dat wij onze armen nog vaak om hem heen mogen slaan. Hem mogen troosten en leren dat hij van zichzelf kan.. nee moet houden. Van zichzelf en van het lichaam dat hem zoveel, nee alles geeft..

Wie had dit ooit durven dromen.

Dankjewel, Lief Lijf.

 

Tommy 

12-11-2016 om 09.55 uur

fb_img_1480009775652

 

 

Grote onthullling

Lieve Flowers,

Eindelijk kan ik jullie mijn grote geheim bekendmaken. Noujaa.. mijn.. Het is meer ONS grote kleine geheim. Zoals sommigen al in het artikel van mijn geheim gelezen hebben was tijdens mijn herstel het ooit moeder worden een grote drijfveer voor mij om beter te worden! Nu kunnen wij jullie dus trots en eindelijk vertellen dat wij:

23 weken zwanger ben van een (voor zover we nu weten) gezond kindje! We zijn 26 november 2016 uitgerekend.

IMG-20160717-WA0000

We weten nog niet wat het word dus dat is tot de bevalling een verassing! Spannend dus allemaal! (ik spreek wel over een hij want het klinkt zo stom)

IMG-20160711-WA0017

Het was een grote verassing maar we zijn ontzettend blij dat we ouders worden.

Ik zal de komende weken dus vaker updates geven van hoe het met mij, Leon en de baby gaat! Ook zal ik via Instagram ook wat foto’s posten van de baby-aankopen en dat soort zaken.

Stay Tuned en geniet van de week die komen gaat!!

 

X Miez

 

ChatClick here to chat!+